Die dag belde de chef op om te zeggen dat de boeken binnen waren. Hij zei: ‘Het is dat ik ontzettend druk ben, anders was ik je een doosje komen brengen.’ Ik antwoordde naar waarheid dat ik ook nog veel te doen had, anders was ik de doos wel komen halen. Hij zou de boeken afgeven op wat er nog over is van wat ooit het postkantoor mocht heten; een dag later ging de bel. ‘Ik heb een pakje voor u,’ zei de TNT-man door de intercom. ‘Als u even opendoet, zet ik het in de gang.’ Ook die meneer had zeer waarschijnlijk meer te doen. Geen mens kon het hem kwalijk nemen, jammer was het wel. Drie jaar hard gewerkt, en op de dag dat de moeizaam opgekweekte vruchten van die arbeid geplukt konden worden, werd er niet eens iets overhandigd. Naast een zieltogende plant naar wie niemand omkijkt stond de doos met vruchten stil te wachten in de gang. Ik nam de zending onder mijn arm, zette die in de woonkamer op tafel en brak de boel open.